Chmura to serwery, bazy danych i inne usługi wynajmowane od dostawcy i rozliczane według zużycia. Region to miejsce, w którym fizycznie stoją serwery dostawcy; wybór regionu w Unii Europejskiej przesądza, gdzie leżą Twoje dane, i zapisujemy go dla każdej usługi. Środowisko to osobna kopia systemu z własnymi serwerami i danymi: do testów, do sprawdzania zmian albo do codziennej pracy działów.
Z listy usług dostawcy wybieramy te, których Twój system potrzebuje, a każdy wybór dostaje uzasadnienie: co usługa robi i co z niej wynika dla rachunku. Projekt powstaje dla dostawcy, którego wybrałeś albo którego wymagają Twoje umowy. Gdy dane albo umowy wykluczają chmurę, system uruchamia się w Twojej serwerowni; to osobny zakres.
Środowisko testowe oddzielamy od produkcyjnego, czyli tego, w którym pracują działy, i zasilamy je danymi sztucznymi albo pozbawionymi danych osobowych. Dostępy opisujemy jako role: kto zmienia środowisko testowe, kto wchodzi do danych działów i w jakim zakresie. Kopie zapasowe to odpowiedź na cztery pytania: co jest kopiowane, jak często, w którym regionie leży kopia i kto sprawdza, że da się z niej odtworzyć system. Zabezpieczenie infrastruktury przed atakiem to osobny zakres.
Miesięczny rachunek szacujemy przed uruchomieniem, z cennika dostawcy i założeń spisanych w projekcie: liczba użytkowników, ilość danych, liczba środowisk i godziny ich pracy. Przy każdym założeniu stoi informacja, jak jego zmiana wpływa na rachunek: dodatkowe środowisko, kopia w drugim regionie, większy ruch. Projekt zakłada, że dostawca zmieni cennik albo Ty zmienisz dostawcę, dlatego zapisujemy, które usługi mają odpowiedniki gdzie indziej, a które wiążą system z tym jednym. Przeniesienie systemu do innego środowiska albo dostawcy to osobny zakres.
Powstaje opis architektury w dwóch warstwach: dla zarządu i dla działu IT.